گمان

مگر همه ی راه های رفتنی را با چند نفر میتوان رفت
مگر چند جان دارد که چندین راه برود
کاش میشد همه این دلشوره های لعنتی را
ریخت توی یک بطری دودی خوشگل وتوی دریایی به عمق همه عمر دفن کرد
کاش بشود
نگران مزه هایی هستم که به گمانم دارند گم میشوند از دهانم
کاش نشوند

عازم

عازم سفرم
سفری به دوردست
خودم را هم نخواهم برد
شاید چیزهایی جدید بیاموزم
یا راهی میشوم
یا مومن تر باز می آیم
عازم سفرم
به دوردست رس ترین به خودم
آنجا که دلم برای خودم هم تنگ شود
آنجا که دیگر از تو یادی نباشد
من هم نباشم
هر دو لعنتی مان آن لحظه خوش بخت ترین خواهیم بود

جغد

ماشینها آژیر کشان
ترافیک متراکم
ماموران مترسک وار
جاده پر از حسی موهوم
فضا نیمه شبی مهتابی
صحنه روبرو موتور سیکلتی وارونه
سواری در هم شده
زمین پر از حس بنزین وخون
و ما زود تز از ان رسیده ایم که فقط پارچه های سفید را نظاره گر باشیم
میپیچم ودور میشوم از هراس
از مادری ، پدری ، دختری ،همسری
بیخبر
در انتظار
و ان که باید جغد وار کابوس شبانه ام را واگویه کند

گلستان

کاخ بود
گلستان نامی بود
سرائی بزرگ داشت
صدائی مهیب آمد
اما پر شکوه و زنگدار
وهم انگیز وناباور
آئینه ای بود
بزرگ و بزرگ
و
بس پای برجا
درهم شکست
در هم شکست
نا....باور
و من نمیدانستم آئینه کاخ ها هم شکستنی هستند
و من نمیدانستم

صبوری

دیر زمانیست كه
ديگر
كسي از پشت پرده هاي خاك اندود پنجره عمارت قديمي
، باغ و نگاه منتظر درختاشو
یاد نکرده

حالا دیگه توی باغ
درختا قد کشیدن و
از اوون روزگار
فقط پینه های قدیمیِ رو تنه هاشون مونده و... دلتنگی

کاری که...

پول در آوردن
از کاری که
آدم عاشقشه
آدمو به فاحشگی می اندازه