شاید مرگ

بعد آدم همه عمر گرفتار یه جائی میشه ، یه کسی میشه
یه نما، یه حرکت ، یه هوا ، یه بو، یه دم
یه نمیدونم بزرگ ... ، که واسه آدم بزرگ میشه
ولی هرچی که هست ، یه جزء کوچیکه که توی یک کلیّت دلبری میکنه
هی میزنی اولش ، که فقط همون تیکه اش باشه و هی تکرار بشه و تکرار
بعد تو هی پر تر میشی ، پر تر میشی ، سیر نمیشه انگار دل آدم
بعد توش، پر نفسه ، حسه ، مرگه ، آره ... مرگ کاملترین تعریفشه ،لامصب...