آدمهاي نا امن
اسرار را جار ميزنند
و من در كدامين لحضه دل تنگي
به دامان نا امن و آلوده شان پناه برده ام
در كدامين لحضه تنهايي ام
مرهمي انگاشته ام
هم كلاميشان را
ديگر ، وقتي نيستي همه نامردمان
سينه چاك آلام من اند
براي ارضاء شهوت كلامشان
و من
از همه شان راضي تر
از انانكه
به درد و دل آدم خيانت ميكنند
و جماعتي كه به موبايلم گوش ميكنند
و وقيهانه به رخم ميكشند كلامم را
متنفرم
حس نا امني نفرت انگيز ترين حس منه
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment